Fiendeluxe. Leven & Overleven

Baby steps in the right direction

Het leven gaat de goede kant op. Ik neem hele kleine stapjes, maar het komt wel goed met me. Ik ben de drempel over gegaan, en heb hulp gezocht. Ik heb mijn zus alles verteld, en alles viel op zijn plaats bij haar. De missende puzzelstukjes waren opeens gevonden, en het werd opeens allemaal duidelijk. Het gaat de goede kant op. Ik heb mijn eigen plek in Leeuwarden, heb een studie die bij me past en die ik leuk vind, ook al is het een heleboel wat ik moet doen, omdat het zo leuk is heb ik het er wel voor over. Ik heb geweldige vrienden die er voor me zijn als ik ze nodig heb. Die ik weinig spreek, maar als ik ze spreek, het gewoon goed is. Ik ben aan het leren om alleen te zijn. En het gaat me goed af. Het gaat me heel goed af.

Lost my friend, for a kiss that wasn’t even worth it.

Bedankt. Bedankt voor alles. Bedankt dat je voor mij hebt gekozen terwijl ik een onstabiel stuk leven was.Bedankt voor de Zaterdagavondkus. Bedankt dat je mij een geweldig kado gaf voor mijn 18e verjaardag, waardoor ik meer inzicht kreeg in mijn eigen leven en in dat van hem. Bedankt dat ik met de uitslag van onze examens bij jou mocht zijn, zodat ik niet alleen thuis hoefde te wachten. Bedankt dat je altijd zei dat ik de mooiste was. Bedankt voor het weekendje Antwerpen. Bedankt voor alles wat je aan mij hebt gegeven, en bedankt voor alles wat ik met liefde aan jou mocht geven. Bedankt voor de geweldige zomer. Bedankt voor de gezamelijke treinreizen naar Amsterdam. Bedankt dat je er voor me was toen ik stopte met school. Bedankt voor alle post-its die je ooit hebt achtergelaten. Bedankt voor het verven van mijn muur zonder dat ik het wist. Bedankt voor het weekendje Dusseldorf waar we alleen maar op onze kamer zijn geweest. Bedankt voor de kerst die we toch wel samen vierde en waarop we de hele dag onderweg waren. Bedankt voor het concert van James Morrison, ook al heb ik dat aan jou gegeven. Bedankt voor de leuke nacht in dat mooie hotel. Bedankt voor alle maaltijden die je ooit voor mij gekookt hebt. Bedankt voor de nacht in Valkenburg, en de sauna. Bedankt dat ik jou mocht troosten op de weg terug. Bedankt voor de dag in Walibi, waar we maar even geweest zijn omdat je misselijk werd van alle achtbanen. Bedankt voor alle lieve brieven die je me ooit hebt geschreven. Bedankt voor ons roze boekje. Bedankt dat je altijd in mijn hebt geloofd.Bedankt voor alle boeken die ik van je heb gehad. Bedankt voor alle dagen die we hebben rondgestruind in de stad om spullen te kopen voor ons huis. Bedankt voor alle nachten die je bij mij hebt geslapen toen ik bang was om alleen thuis te zijn. Bedankt voor alles wat je voor mij hebt gedaan en mijn familie. Bedankt dat je er was op de dag van mijn zus haar bruiloft. En bedankt dat je mijn neefje en nichtje altijd met zo veel liefde hebt behandelt. Bedankt voor de vakantie in Kos. Bedankt dat je altijd zo veel vertrouwen in mij had, ook al was ik die zelf kwijt. En sorry dat ik jou vertrouwen beschadigd hebt. Sorry voor alle pijn en dingen die ik je heb gedaan. Bedankt voor alle mooie dromen die we samen hebben. En het spijt me dat die nu vervagen. Bedankt voor alle kusjes, alle knuffels en alle wilde ochtenden/middagen/avonden/nachten. Bedankt voor het samenwonen, en sorry dat ik dat verpest heb. Bedankt voor het dragen van de kist van mijn Opa, en bedankt dat je er die dag voor me was.

Bedankt voor alles wat je ooit voor me hebt gedaan, en sorry voor alles wat ik jou ooit heb aangedaan.

Bad things happen to good people

Ik lig onrustig in mijn bed. Ik ben wakker geworden van mijn ouders die vandaag op vakantie gaan. Ik krijg een sms. 'Hij is dood.' Ik schrik. Voor zo ver ik nog niet wakker was, ben ik dat nu wel. Ik twijfel, wat moet ik nou terug sturen? Moet ik bellen? Misschien is ze ook wel niet thuis enzovoort. Ik denk na, kan niet meer rustig nadenken. Het enige wat ik denk ik 'What the fuck.' Dus dat vertel ik haar. Mijn mond, die anders altijd boordevol praat, is zijn woorden kwijt geraakt. Even later belt ze me. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, moet ik ernaar vragen? Hoe het precies is gebeurd? Ik voel me egoïstisch, want het enige wat ik denk is aan mijn broer, toen werden we ook om zeven uur 's ochtends opgebeld. Ik luister naar haar, en voel me lullig. Ik kan niets tegen haar zeggen. Kan niet zeggen dat alles wel weer goed komt, want het komt niet goed. Het is over, hij is weg. Keiharde realiteit, maar hoe gaan we er mee om? Hoe moet je leren leven met een dierbare die je verliest? Hoe kalmeer je een vriendin, die eigenlijk de rust zelf is? Ze is niet overstuur, ook al weet ik dat haar gedachten 180 graden in de rondte gaan. Er bestaat geen handboek over hoe je het moet verwerken. Of, misschien bestaat hij wel, maar voor iedereen is het anders. De een wil er nooit over praten, terwijl de ander het opkropt en zich vol op haar werk stort. Waarom wordt het straks een onderwerp waar veel te weinig over wordt gepraat? Hoe kan iedereen over een paar weken weer door gaan met 'leven' terwijl er iemand is waarvan het leven is geeindigd? Waarom vergeten we zo snel wie we kwijt geraakt zijn? Is het omdat we doorgaan met de mensen die we nog wel hebben, die we lief hebben? Of is het omdat we de confrontatie niet willen aangaan?